Solitair

In Lelystad is voor een gepensioneerd stel hun vrijstaande huis verbouwd en voorzien van een aanbouw, waardoor nu alles gelijkvloers is en het huis levensloopbestendig is gemaakt. De bestaande garage is wat kleiner gemaakt; daarin zit nu een badkamer en een inbouwkastenwand voor de kleding. De aanbouw herbergt de nieuwe slaapkamer die zo goed als vrij in de tuin staat.

Het bouwwerk heeft het solitaire karakter van een tuinhuis, omdat het als een schiereiland vast zit aan het bestaande huis. Vanuit het bestaande huis loop je via de bijkeuken in een nieuwe hal met daaraan de badkamer. Via een sluisachtige doorgang kom je in een nieuwe wereld. Hier heb je het gevoel dat je midden in de tuin verblijft als in een hut in de natuur. 

De aanbouw is precies op maat gemaakt en gesitueerd tussen de bestaande bomen in de tuin. Een grote Accoya houten schuifpui die buitenlangs de gevel schuift, versterkt het gevoel van in de natuur verblijven en slapen. Het regenwater dat op het corten stalen dak valt, wordt door het dak overstek  voorbij de ramen begeleidt en valt daar in het rode mijnsplit. De gevel is van binnen en buiten opgetrokken uit Viroc panelen. Dat zijn vezelcementplaten die het rauwe karakter van beton hebben, maar die beter zijn te hanteren en te betalen. Boven de lage kasten loopt de glazen wand. Het glas loopt beide hoeken om, waardoor het grote dak hier lijkt te zweven en de ruimte optisch doorloopt. De glazen hoeken zonder Accoya houten kozijnen versterken dit. Doordat het glas op bedhoogte begint, kun je goed vanuit je bed de tuin inkijken. In principe is de raambekleding vanuit privacy oogpunt niet nodig, omdat de buren hier niet naar binnen kunnen kijken.

Het dak is laag aan de randen, net hoog genoeg om er onderdoor te lopen, maar juist hoog in het midden. Hierdoor krijg je hele fijne tegenstellingen in de ruimtebeleving. De ruimte voelt hierdoor ruim, maar tegelijkertijd ook geborgen aan.

De architectuur van de bestaande woning is vrij neutraal, het is een zogenoemde cataloguswoning. De kwaliteit van de plek zit voornamelijk in de grote tuin, die naar zo’n 20 jaar al redelijk ‘volwassen’ is geworden. Door de mooie tuin en het bestaande huis kwam het idee om de aanbouw zoveel mogelijk los te knippen van het bestaande huis en op die manier de aanbouw vrij, maar wel verbonden met het huis in de tuin te positioneren. Hierdoor hoeft de architectuur van de uitbouw geen dialoog aan te gaan met het bestaande huis, maar kan het zich profileren als een kamer in de tuin.